مجموعه خاطرات مهدی صیادی فرد قسمت سی نهم

(گاهی وقتها بعضی از گاوها ادای آدمها رو درمیارن و گاهی اوقات برخی آدمها ادای گاوها رو! تشخیصشون از هم, هم بعضی وقتها خیلی سخت میشه! )

همه کارها با سرعتی پیش میرفت تا زمان رد کرد مرز با تاریکی مقرون بشه.

دیگه چراغهای شهری و مرزی روشن شده بودند که دوباره دل به دریا زدیم!

از کنار جاده که به محوطه جنگلی پا گذاشتیم خش خش شاخ و برگها روی زمین و ترس لو رفتن تو اون موقعیت حساس در بین مرز آلمان و دانمارک کمی نگرانم میکرد.

به همین خاطر گه گاهی میایستادیم تا کمی روی موقعیت اطرافمون اشراف پیدا کنیم.

تجربه های قبلی میگفت نبایستی از پاسگاههای مرزی اونقدر دور شد که دیگر شاخصی برای ادامه راه درست نداشت, بهمین خاطر سعی میکردم زیاد از پاسگاهها و روشنائی چراغهاشون دور نشم.

ته سرپائینی محوطه جنگلی یک نهر آب بود که با رد کردن اون دوباره راهمون سربالائی شد.

"محمد حسین" مثل هربار توی کوله "کانگروئیش" تو بغل من خواب بود. حرکات من تو اون راه براش حکم یک گهواره دائم در حرکت بود. اونهم غافل از ماجراجوئیهای من و ما تو خواب کودکانه اش غرق بود.

دیگه محوطه جنگلی رو رد کرده بودیم که به یکسری سیم خاردار تک رشته ای با یک نوار سفید رنگ بسته شده به یکسری تیرک برخوردیم.

معلوم بود که اونها رو برای حیوانات اهلی خودشون مثل اسب و گاو... گذاشتند.

یک صدای فرکانس پائین هم به زحمت شنیده میشد که از متصل بودن اون نوار سفید به برق ضعیف حکایت میکرد. اینطوری حیوانات جرات رد شدن از مرز مزرعه خودشون رو از دست میدادند.

اما ما وحشی تر از اون بودیم که مرزی رو بشناسیم. حد اقل اون موقع!

دیگه با وجود تاریکی هوا افتاده بودیم توی یک دشت باز و سرعت گاهامون رو بالا برده بودیم.

من ده بیست متری از "شراره" جلو افتاده بودم که به یکباره احساس کردم شراره با سرعت داره خودش رو به من میرسونه!

انگاری اتفاقی فتاده بود!

یا چیزمهمی رو میخواست بگه.

به من که رسید با وحشت گفت "مهدی انگار از پشت سرمون صدای پا میاد"!

حق با اون بود!

بعد از چند لحظه ما محاصره شدیم!

یک گله گاو تو اون تاریکی مثل "گاو" افتاده بودند دنبال ما و فکر میکردند صاحب مزرعه اومده و از خوراکی خبری هست.

تو اون تاریکی پوزه هاشون رو به ما و وسائلمون نزدیک میکردند و بو میکشیدند.

گاهی هم نفس تندی رو بیرون میدادند که انگار حکایت داشت از طلبکاریشون!

نگران بچه بودم که یکبار این گاوها "خریت" نکنند و با غذا اشتباه بگیرندش و گازش بگیرند!

گاوه دیگه! بلکه خواست گاز هم بگیره!

مجموعه خاطرات مهدی صیادی فرد قسمت سی و هشتم

پیش خودم گفتم الآن ه که بریزند و کتف بسته تحویل پلیس م بدهند!
یواش یواش تعداد آدمهای پشت پنجره کم و کمتر شد تا اینکه دیگر همشون رفتند.
از شدت عصبانیت باز داشتم دنبال یک سنگ بزرگتر میگشتم!
دقیقه ای بعد همون مردی که پشت درب بسته درس ساعات کاری را برام مرور میکرد با یکسری کاغذ و دستک و دفتر بیرون اومد.

جلو اومد و با روی باز سلام کرد و دست داد!
شروع کرد با زبون آلمانی توضیح دادن!
مرتیکه فکر میکرد انگاری من ننه ام آلمانی بوده یا بابام.
با تکرار حرفها و اشاره و قرض گرفتن کلماتی از زبان انگلیسی و ادا و اطوار بالاخره یک چیزهائی دستگیر م شد.
آدرس یک هتلی رو روی یک کاغذ نوشته بود و میخواست که ما تعطیلات آخر هفته رو بریم اونجا. مقداری هم پول نقد دستش بود و میخواست که من یک رسید رو امضاء کنم و اونها رو بهمان تحویل بده!
حسابی گیج شده بودم!

شصت و یازده تا حرف نزده تو این سی و هفده روز گذشته داره اذیتم میکنه.

طبق معمول هر وقت حرف برای زدن بیشتره میل به نوشتارش کمتره!

داش  مسعود اسماعیلی رو بعد ار بیست و چهار سال

داش علی انتظاری رو بعد از سی سال

و داش محسن ابراهیم خانی رو هم بعد بیست و هفت سال پیدا کردم!

همشون از اول تا آخر ماه شعبان پیداشون شد.

یک فاجعه بزرگ هم تو زندگیم اتفاق افتاد که شاید اون رو هم بگذارمش تو بخش رازهای مگو و تو نوشتنش زیاد عجله نکنم!

مابقیش مادری بود که بعد بیست سال بلاخره قدم رنجه کرد و به پسرش تو این دیار غربت سری زد.

جالبه! آدمها سالی یکبار حج میرن و بیست سالی یکبار ...

چند روز پیش برای اولین بار یک زن مسلمان سومالیائی رو پشت فرمون یک تاکسی (از معروفترین شرکتهای تاکسیرانی سوئد) دیدم!

باور نمیکردم چون معمولاً در ورود زنان مسلمان محجبه به بعضی کارها تبعیض بیداد میکنه.

دوریبنم رو درآوردم و شروع به عکس گرفتن کردم...

حوصله توضیح بیشتر ندارم...این هم عکسها :

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش اول

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش دوم

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش سوم

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش چهارم

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش پنجم

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش ششم

سفر راهیان نور به قدمگاه شهدا - بخش هفتم

خرما پزون گرمدشت, نامه ای به داش حمید!

نامه سر بسته به داش حمید داودآبادی.

(توجه: ادامه این روزنگار بسیار خصوصی و تنها برای چند تن از دوستان بسیار نزدیک و خانواده ام قابل روئیت میباشد)

حالا نمیدونم چرا سر صحنه فیلمبرداری بودم!
شاید هنوز جوگیر کارهای حاج محمود جوانبخت و حاج رضا برجی بودم!
دورمون هم پر بود از دلاورهای سپاه و بسیج و جنگ...
داشتم با دوربین حرف میزدم که یک قیافه آشنا از پشت سر دوربین سرکی کشید و دزدکی سلامی داد, لبخندی زد و کنار رفت.
رشته کلام از دستم در رفت و رفتم تو فکر که این قیافه آشنا کی بود!
یادم اومد!
ناصر سراج بود...

امه های به راه مانده من به علی: نامه آخر

نامه های به راه مانده من به علی - نامه هجدهم: نامه آخر
http://ali.mehdi.se