دفتر خاطرات مهدی صیادی فرد

یادم میآد تو اون روزهای خیلی خیلی دور که هنوز خاطراتش از مغزم کاملاً محو نشده تو کلاس اخلاق یکی از بزرگترین استادهای اخلاق ایران "شیخ حسین انصاریان" نشسته بودم.
شیخ حسین تعریف میکرد که خداوند روزی به یکی از پیامبرانش (فکر میکنم حضرت موسی بود) امر میکنه که بدنبال "بدترین" موجود خلق شده من همه جا رو بگرد و اونرو با خود بیار!
حضرت سراغ بدترین آدمها رفت ولی تردیدی براش پپیش اومد که نکنه خدا اونها رو بقدر آگاهیشون از خدا وزن کشی کنه و گناههاشون در مقابل علمشون به انجام اون گناه وزنی نداشته باشه و حضرت پیش خدا شرمنده بشه! از خیرش گذشت.
سراغ حیوانات درنده خو رفت با همین تردید روبرو شد!
سراغ هر موجودی که رفت دلش به گناهکار و خبیث دیدنش رضایت نداد!
دست آخر حضرت ریسمانی به گردن خود انداخت و سر سجده به درگاه حضرت حق سائید که "خداوندا من اون کسی هستم که خواستی او رو بیارم"!
خداوند هم در جواب به حضرت گفت "موسی (!) اگر غیر از این کرده بودی پیامبر من نبودی".
این رو گفتم تا از یک دوست خوب سوئدیم براتون بگم و از این داستان چشمهای دوستان چهار موتوره ام چهارتا نشه!

"لارش اوکه" یک دوستی بود که تازگیها در کمال ناباوری ما و باقی دوستان ایرانیش به دیدار حضرت حق شتافت!
مردی بود شصت و چهار ساله. همسر یکی از دوستان قدیمی ما که از حدود ده سال پیش مسلمون شد (حالا...) و با هم ازدواج کردند.

اگر بخوام "اوکه" رو تو دو خط تعریف کنم این میشه: " مردی مهربون, کم صحبت, مظلوم, ایثارگر, نجیب و چشم پاک, با گذشت, مهمان نواز, خانواده دوست, عاشق پیشه, نداشتن تعلقات مادی, قانع, خوش سفر, متواضع, مودب, وقت شناس, مبادی آداب و خوش تیپ.
"اوکه" عروسی ما دعوت شده بود و علیرقم سادگی بیش از اندازه اون مهمونی, خیلی (گفته بود که) بهش خوش گذشته بود. نمیدونم شاید دلیلش همون سادگی و خنده شوخی های ما بوده و دوستان هم تیپمون! شاید!

شاید مجموعاً ما یک یا دوبار خونه اونها رفتیم و اونها هم سه یا چهار بار پیش ما اومدند (یادش بخیر تو یکی از این مهمونیها که با خانمش خونه ما اومده بود و من هنوز خونه نیومده بودم از فرصت استفاده کرده بود و تمام ظرفهای نشسته توی آشپزخونه رو شسته بود (-: ) اما بیرون از خونه هر کجا میدیدمش از همون راه دور با لبهای خندون خودش رو میرسوند و کلی چاق سلامتی میکرد.

"اوکه" مدت پیش "سرطان ریه" گرفت!
مدت چند ماهی بیشتر طول نکشید که چمدون سفرش رو جمع و جور کرد تا راهی شه!
"اوکه" تو یه روز غم انگیز زمستونی درد شدیدی به سراغش اومد.
به سه فرزند خونده و هشت عضو خونواده خبر داد که "حال خوشی ندارم"!
همه ظرف یک نصف روز از هر کجا که بودند (حتی یکی دو تاشون از شهر های دور و با هواپیما) خودشون رو به خونه رسوندند.
پرستارهای "اوکه" بعد از رسیدن آخرین مهمونها آمپول آرامبخشی رو به او تزریق کردند تا کمی درد تسکین پیدا کنه, اما اوکه خیلی زود از حال رفت و بعد از یک "کمای" دو ساعته برای همیشه دوستانش رو تنها گذاشت و رفت!
به همین سادگی.

"اوکه" یک وصیت عجیب و غریب و "رومانتیک" هم داشت!؟
وصیت کرده بود که بعد از مرگ جسمش رو بسوزونند و خاکسترش رو به باد بسپرند!

خاکستر "اوکه" چند روزی بعد از فوتش با بادهای سرد "استکهلم" مهاجرتی طولانی رو آغاز کرد.
یادش به خیر و روحش شاد...

مهدی صیادی فرد
شانزدهم اسفند ماه 1388
هفتم ماه مارس 2010

استکهلم/سوئد
نکته : خاطره فوق, چرکنویس اولیه مطلب میباشد و بسبب کمبود وقت بدون ویرایش نهائی درج گردیده.بهمین دلیل از غلطهای املائی و انشائی آن پیشاپیش عذرخواهی میکنم.چینش کوچه بازاری کلمات و جملات نوشتارم نیز سبک مورد پسند نوشتاری حقیر میباشد که امیدوارم باعث رنجش اساتید ادبیات فارسی نگردد.