ساقى غم فرداى رغیبان چه خوریم !


آخر شبى این "خبرگزارى مهر" عینهو " خورزو خان" نه برد و نه آورد و گذاشت تو کاسه ما که آى " رضا برجى " بخاطر زخمهاى شیمیائیش تو "بیمارستان بقیه الله" بسترى شده.

لینک خبر
http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=۱۵۸۰۸۰۴
(اگر لینک کار نکرد بجاى اعداد فارسى اعداد لاتین را جایگذین کنید)

نمیدونم غم خودم رو بخورم یا غم داش محمودها و داش رضاها رو! همین چند ماه پیش اینجا بودند. خیلى خوش گذشت.
رفتند و روشنائى خونه ما رو هم با خودشون بردند.
داش رضا با اون مشت مشت قرصهائى که میخورد زنده بودنش عجیبه.
نصف روز بیهوش بود و نصف دیگه روز هم یا شنگول بود یا منگول و یا تو لک.
به اینجاها که میرسن آدم نمیدونه به حال و روزشون غبطه بخوره یا غصه!
دلم از دور بودن ازشون خونه.
دنبال پیاله اى هستم تا غم فرداى این رفقاى دیروز و رغباى امروز رو نخورم تا این شب وامونده بلکه بگذره!
میگذره ؟



پینوشت
سه چهار روزى از دلخونى ما گذشت .
وظیفه داشتم پیجوى حال داش رضا باشم اما طبق معمول ما اراده به هر کارى میکنیم اون کار میشه جن و ما بسم الله !
هیچ جور نشد که نشد!
امشب بوقت ایران ساعت یازده شب تلفنم زنگ خورد!
....

بازى شطرنج با ماشینهاى ضربتى !
مجموعه خاطرات مهدى صیادى فرد
قسمت چهل و هشتم


هر چى به روز مصاحبه نزدیکتر میشدم التهاب بیشترى وجودم رو به رعشه میانداخت.
همه اىنجا دنبال پناهندگى سیاسى بودند و من فقط دنبال اجازه اقامت دائم.
شده بودم "تافته جدا از بافته".
میگفتن هر چى موضوع درخواست پناهندگى (کیس) چربتر باشه احتمال دریافت پناهندگى هم بیشتر. بهمین خاط یکى در میون آدمها یکبار بهشتى رو کشته بودند و یکبار دفتر نخست وزیرى رو منفجر کرده بودند و الا آخر.
تازه همونها اونطور که تعریفش رو میکردند بعد از سه بار مصاحبه و یکبار دادگاه و چهار پنج سال معطلى ، کتف بسته سوار هواپیما میکردنشون و ... اخراج!

بین زمین و هوا بودم و نمیدونستم چه غلطى باید بخورم !
اگر پناهنده سیاسى میشدم پشت پا زده بودم به خودم و اگر غیر از این هر کارى رو میکردم وقت میکشنم و خودم رو مسخره عام و خواص میکردم. با کتاب آموزش زبانى که از نیلوفر (دختر علیشاهى) گرفته بودم خودم رو در طول روز تسکین میدادم. با هر قانون دستورى سوئدى که آشنا میشدم بیشتر به آینده امیدوار میشدم و با ساختن هر جمله کلى روحیه میگرفتم.
آروم آروم وقت مصاحبه اول با اداره مهاجرت شد و من هنوز با کیسم مشکل داشتم. بایستى چنان حسابشده کار میکردم که خانواده از بلاتکلیفى و آوارگى ونجات پیدا میکرد. تصمیم گرفتن سخت بود سخت.

بلاخره تصمیم آخر رو گرفتم!
طرح ابهام در کل زندگى سیاسی و اعتقادیم و پرداختن به جزئیات اومدن و رسیدنم، ضمن سانسور حضور خانواده ام تو آلمان. میدونستم دادن جواب چند ماهى طول میکشه و میتونم تو این مدت با "آوردن اونها با قاچاقچى از ایران به مقصد سوئد و رها شدن تو آلمان" کیسم رو تکمیل کنم !
با تئورى حاکم بر روح سیستم پناهنده/مهاجر پذیرى سوئد یک خودکشى بود کارم ولى به عقل خودم جور درمیومد و در عین حال آرمانشهرهام هم بدست خودم لگدمال نمیشد.
ریسک بالائى بود اما کارى بود متفاوت. در عین حال راههاى رایج کسب اقامت هم قالباً جواب نمیداد و بیشتر اخراج میشدند تا پذیرفته. پس چیز زیادى از آدمهاى دیگه کم نداشت!
مشکل عمده اى که داشتم این بود که همه یک گونى مدرک جعل شده با خودشون به مصاحبه اول میبردند و من هیچ چیزى تو دستم نبود. مسخره بودم نه ؟ همه از حکم جعلى دادگسترى اعدام تا عکس دونفره با لاجوردى رو تخت شکنجه بهمراه هزار مدرک ساختگى ریز و درشت به کیسشون ضمیمه میکردند و من با یک عالم قصه "ثقیل الباور" راهى بودم!

بلاخره روز مصاحبه رسید.
به اداره مهاجرت شهر (دهات) "فلن" اومدم.
جاس تو یک آپارتمان تازه ساز بود و مدرن.
انقدر التهاب داشتم که چیز زیادى از شخصى که باهاش مصاحبه داشتم و حرفهائى که رد و بدل شد مطلقاً تو خاطرم نموند!
مصاحبه به خیر و خوشى تموم شد.
تنها چیزى که خیلى ضعیف تو خاطرم مونده اینه که خیلى تحویلم گرفتند و خیلى با اشتیاق به داستان زندگیم گوش دادند. در کنار ترجمه شدن حرفهام توسط مترجم ، بعضى وقتها هم خودم با سوئدى ناقصى که تو این مدت یادگرفته بودم تیکه هائى مینداختم و توانائیم تو یادگیرى زبان رو برخ میکشیدم (البته یادگیرى ترکى استانبولى و آلمانى در پس زمینه پوئنى تو یادگیرى زبان سوئدیم با اون سرعت داشت که اونها ازش بیخبر بودند).
برام محرز بود که شکل کیسم با کیس پناهندگى سیاسى متفاوت بود اما باید مهره هاى این شطرنج رو طورى میچیندم تا راههاى اخراج رو بروى خودم میبستم و در عین حال امکانى رو هم به مسئول پرونده میدادم تا بتونه با دست باز اجازه صدور اقامت رو صادر کنه.

نمیدونم هنوز شهرک بازى "مینى سیتى" تو "لشگرک تهران" هست و اگر هست هنوز "ماشینهاى ضربتى" توش هست یا نه ! ماشینهاى کوچیکى مثل ماشینهاى "گو کارت" اینجا که توش فقط جاى یکنفر بود و تو محوطه کوچیکى همه میلولیدند و با سرعت بالائى که داشتند ، حداکثر درایت رو بخرج میدادند تا بنحوى در اون تراکم بالاى ماشینکها حرکت کنند تا نه بکسى بزنند و نه کسى به اونها بزنه.
کار من تو این بازى جدید شطرنج زندگى و "گوکارت" برنامه ریزى دقیق براى حرکتى بى برخورد بود با حجم بالاى موانع سیال دنیاى حقوق.
بازخورد کل مصاحبه اى که با اداره مهاجرت داشتم به عقل ناقص خودم انرژى اى مثبت بهم میداد و از کلیتش رضایت داشتم.

با اتمام مصاحبه ام با اداره مهاجرت کارم دیگه تو فلن تموم شده بود و اداره مهاجرت ما رو به دهاتهاى دور افتاده سوئد پخش کرد تا مدت باقیمونه رو تا جواب کار و احیاناً مصاحبه هاى بعدى (براى ٩٥٪ افرادى که جواب منفى و اخراج از سوئد رو گرفته بودند) اونجا سپرى کنیم.
مصاحبه هاى بعدى حکم دادگاههاى تجدید نظر و استیناف داشت تا وقتى به یکنفر دستبند زدند و به زور اخراجش کردند جامعه این اتفاق رو شکلى از توحش نبینه. معمولاً هم این بازى و پروسه حد اقل چهار سالى طول میکشید.

دهاتى که من قرار شد به اونجا نقل مکان کنم " لاکسو" (Laxå) بود.
قصبه اى با پانصد خانوار (در سال ١٩٩١ میلادى).
باز وقت گور به گور شدن شد و غم غربت و باقى درد و مرض و کوفت و زهر مارهاش.
هوشنگ کمونیست یکروز قبل از من عازم محلى دیگه شد و آدمهاى دیگه اون کمپ موقت هم ، هم ...

مهدى صیادى فرد
بیستم فروردینماه ١٣٩١
هشتم آوریل ٢٠١٢ میلادى
استکهلم / سوئد
با تشکر فراوان از داش "مهدى بغدادى" و دیگر دوستان بخاطر لطف زیادشون به خاطرات حقیر که بمن انرژى ایی مضائف تو ادامه نگارش اونها داد.

تا خود شب من و هوشنگ تو کمپ بع بع کردیم !

مجموعه خاطرات مهدى صیادى فرد
قسمت چهل و هفتم



دوشنبه صبح ساعت ٩ عازم "کمپ فلن" شدم.
اونجا بایستى مدتى میموندم، مصاحبه میشدم و دلائل درخواست اقامتم رو مطرح میکردم. بعد هم به کمپ دیگه اى فرستاده میشدم و تا پایان کارم اونجا میموندم.
یک اطاق تو یک کانکس بمن دادند که با یک نفر دیگه اون رو تقسیم کرده بودند.
یک تخت دو طبقه توش بود که طبقه بالا من میخوابیدم و طبقه پائین نفر دوم.
خوب یادم نیست اسم هم اطاقیم چى بود ولى فکر میکنم هوشنگ نامى بود!
بچه بى کلکى بود. تنها عیبش این بود که کمونیست بود!
سن و سال هوشنگ تو مایه سن خودم بود.
اون هم مثل خودم کس و کار درست درمونى نداشت و اگر هم داشت رو نمیکرد چون اگر رو میکرد لو میرفت!
یعنى میفهمیدند به هواى فامیلش و با ویزا اومده و کار گرفتن پناهندگى و یا اقامتش سخت میشد.
روزها کار ما شده بود بحث سیاسى و مذهبى.
دلخوشیمون رفتن تا محل خرید دهات و خرید براى شام و نهار و آخرش هم برگشتن و درست کردن غذا.
اون روزها کمپ گرم وارد کردن پناهندههاى بوسنیائى بود.
مردمانى بودند با حرارت خیلى بالا و عصبانى! درست مثل خودمون .
اونقدر بلا سرشون اومده بود که دیگه چیز زیادى ازشون نمونده بود.
اسماً مسلمون بودند ولى مسلمونیشون مثل مسلمونى ترکهاى ترکیه بود که سالى یکماه (ماه رمضون) یادشون میومد مسلمونند و ... کمپ کوچیکى بود و همه همدیگر رو میشناختند.
یکسرى پسر یکسرى دختر رو نشون کرده بودند و یکسرى سیگارى هم یکسرى رو بعنوان پایه دود کردن.
این وسط من تو عالم برزخ بودم و هوشنگ هم مشنگ دو عالم.

من بزودى قرار مصاحبه با اداره مهاجرت داشتم و شدیداً بدنبال ملات!
چطور اومدم ، براى چى اومدم ، با چى اومدم ، با کى اومدم ، اینجا چى میخوام ...
نصف روزها صرف چاره اندیشى براى ردیف کردن "کیسى" (موضوع) جهت گرفتن موافقت دولت سوئد براى صدور اجازه اقامت دائم و نصف دیگر روز صرف درست کردن غذا و خوردن اون و خواب.
با بچه هام تو آلمان زیاد نمیشد تماس گرفت چون اگر حضور اونها تو آلمان لو میرفت ، من رو هم اخراج میکردند اونجا. از طرفى موقعیت مالى و اجتماعیشون رو قبل از اومدن تثبیت کرده بودم و جاى نگرانى چندتنى نبود.

خسته شده بودیم از نیمرو کباب بادیه و ماکارانى!
یک روز تصمیم گرفتیم "پلو قرمه سبزى" درست کنیم و بخوریم.
هوشنگ سر رشته اى از غذا نداشت و براش ساختن "آپو لو" با دم کردن "پلو" یک اندازه سخت بود!
بسکى هم راجع به همه چیز فک میزد و بحث میکرد و زر میزد ، دیگه من بخاطر کوپه کردن "دمى" بخاطر کمتر چسبیدن برنج به کناره هاى دیگ هم میبایستى در حد "تبیین جهان از دیدگاه شریعتى و مطهرى" براش توضیح میدادم تا بگذاره ما با فراق بال یک کفگیرى در دیگ بچرخونیم!
قرار شد خبرش اونروز اون تمام سعیش رو بکنه و با اجازه " لنین و استالین و مارکس و باقى اراذل " یک دمپختک به تقلید از من درست کنه. آخرش هم سر دم کردن با "دمکنى" و یا بدون اون بحثها نیجه نداد و وقتى قانع نشد و باز سوالش رو تکرار کرد گفتم : " هر که را اسرار حق آموختند، مهر کردند و دهانش دوختند" ! والله ! چى بایستى میگفتم؟ این که حرف تو کلش نمیرفت!